Jak pomóc dziecku ? Zarówno regulacje prawa karnego, jak i cywilnego wskazują, że obowiązek zawiadomienia o krzywdzie dziecka spoczywa na rodzicach, opiekunach lub innych osobach stykających się z dziećmi np.: nauczycielach, pedagogach, lekarzach, pielęgniarkach, funkcjonariuszach policji, opiekunkach społecznych, znajomych.Dzieci nie mogą same składać zawiadomień o przestępstwie. My tylko uruchamiamy machinę składając do sądu rodzinnego wniosek o wgląd w sytuację rodzinną dziecka (kodeks postępowania cywilnego art.572§1) i doniesienie do prokuratury o podejrzeniu dokonania przestępstwa na szkodę małoletniego.
Musimy sobie jednak odpowiedzieć na pytanie czy chcemy i potrafimy tak postąpić? Na decyzję o strategii pomocy dziecku mają wpływ różne czynniki:
W literaturze dotyczącej problematyki rodziny dużo miejsca poświęca się rolom rodzicielskim, znaczeniu matki i ojca w procesie wychowania dziecka. Jest to oczywiście podyktowane doniosłością tych ról. Warto jednak poświęcić chwilę refleksji osobom dziadków. To oni stoją zaraz za rodzicami i po nich są najbliżsi dziecku. Wydawać by się mogło, że dawniej rola dziadków była wyraźniejsza, bardziej doniosła, natomiast w dobie żłobków i nianiek instytucja babci przestaje być niezbędna. Jednak babcia to nie tylko funkcja usługowa.
Bycie babcią, dziadkiem to spełnianie kolejnej roli społecznej, czyli spełnianie pewnych zachowań oraz postaw społecznie określonych i oczekiwanych przez daną grupę społeczną od osoby zajmującej daną pozycję społeczną. Związane jest to z wiekiem i z faktem wydania na świat potomstwa przez dzieci. W naturalny sposób następuje może nie przejście z roli rodzica do roli dziadka czy babci, ale wzbogacenie swego „repertuaru” ról o kolejną. Siłą rzeczy ludzie towarzysząc swoim dzieciom podczas ich dorastania, zakładania rodziny są obecni od samego początku w życiu wnuków. W pierwszych miesiącach życia małego człowieka rodzice i dziadkowie opiekują się nim, zaspokajają jego potrzeby, uczą je podstawowych umiejętności pozwalających na coraz bardziej samodzielne poczynania. Dziecko uczy się od nich mówić, poprzez obserwację i naśladownictwo nabywa różne zachowania..
Mówienie jest dla większości z nas najbardziej oczywistą czynnością na świecie. Nie jest to jednak umiejętność wrodzona lecz kształtuje się stopniowo pod wpływem wielu czynników i w określonej kolejności. Abyśmy mogli mówić nasz mózg musi uruchomić szereg skomplikowanych mechanizmów. Okres prenatalny to czas, gdy między innymi formują się i rozwijają podstawowe organy odpowiedzialne za odbiór i nadawanie mowy. Jest wykorzystywany także przez organizm dziecka do treningu tych umiejętności, które są życiowo ważne po urodzeniu. Jedną z tych umiejętności jest reagowanie na bodźce docierające do niego poprzez zmysł słuchu. W 13 dniu ciąży stwierdza się zawiązki układu nerwowego.
.Czytaj więcej: Rozwój mowy dziecka: okres prenatalny i niemowlęcy
