Analiza literatury i wyniki badań psychologiczno-pedagogicznych wskazują na wzrost agresywności wśród dzieci i młodzieży. Agresywne zachowania to nie tylko morderstwo, czy bójka, to także atak, groźba czy wulgarne słowo. Młodzież i dzieci żyjące w takich warunkach mogą nie odczuwać dyskomfortu psychicznego z racji swoich zachowań i przyjąć je jako normę. Przyczynę takiego stanu rzeczy upatruje się w zmianie warunków społecznych, takich jak: kruchość związków rodzinnych, negatywny wpływ środków masowego przekazu, pogoń za zyskiem, emigracja zarobkowa. Agresja nie rodzi się sama z siebie,
.Spontaniczna aktywność dziecka sprawia, że dość często chodzi ono "poobijane", dlatego nie zawsze łatwo odróżnić urazy powstałe w wyniku samodzielnej aktywności dziecka od tych, które są skutkiem przemocy. Pewne ułatwienie stanowić może fakt, że zadrapanie, siniaki, obrzęki powstałe w wyniku własnej aktywności występują najczęściej na wystających częściach ciała tzn. łokciach, kolanach, policzkach ale nie można wykluczyć, że także te powstały na skutek przemocy. Wysoce niepokojące są ślady w nietypowych miejscach, a także pewna ich różnorodność np.: siniaki, złamania, zaburzenia przewodu pokarmowego.
.Różnorodne przemiany codziennego życia powodują, że zmienia się model rodziny i wychowania a także pogłębiają się trudności wychowawcze. Małe dziecko charakteryzuje się dużą plastycznością na wpływy innych osób i środowiska. To właśnie w dużej mierze od wychowania zależy "kto wyrośnie" z małego dziecka i jakim człowiekiem będzie w przyszłości. Te różnorakie i nieodzowne przemiany niosą ze sobą często negatywne zjawiska życia społecznego, do których należy zjawisko niedostosowania społecznego. Termin ten został wprowadzony przez Marie Grzegorzewską w 1959 roku. Nie jest on jednak jednoznacznie stosowany i bywa używany wymiennie np. dziecko moralnie zaniedbane, dziecko wykolejone czy dziecko z zaburzeniami w zachowaniu się. Pojęciem najłagodniejszym w brzmieniu i obejmującym wszystkie rodzaje trudności wychowawczych jest pojęcie zaburzenia w zachowaniu się.
.
